Het is 16.00 uur als we onze gehuurde Fiat 500 parkeren voor het hotel. We zijn moe, maar voldaan. Vanochtend vroeg zijn we vanuit Apeldoorn vertrokken met allerlei verwachtingen in ons hoofd. Nu gaan we meemaken of ze ook uitkomen. Als we het Alexander Bike Hotel binnen komen staat de receptioniste op, loopt om de receptie heen en komt naar ons toe. Ze geeft ons een hand en vraagt; ‘You are the Dutch journalists?’

We knikken en kijken elkaar verbaasd aan? Journalisten? Nog meer verbaasd zijn we over het feit dat onze komst zich blijkbaar heeft aangekondigd. Ze vertelt vriendelijk in het Engels dat Sandro er elk moment kan zijn. Ze vraagt om onze koffers en plaats ze op de bagagewagen die al klaar staat

Sandro

De reden dat we op deze heerlijke Italiaanse na zomerdag in de hotellobby van het Alexander Bike Hotel staan is Sandro. Sandro Marrai is de bikemanager van dit hotel. Sandro heeft met Reinhout contact gelegd via Linkedin. Reinhout is de oprichter van www.cycle55.cc en is teamcaptain van Cima Coppi business cycling Apeldoorn. Hij heeft daardoor een groot netwerk met fietsers opgebouwd.

Sandro heeft Reinhout uitgenodigd om het Alexander Bike Hotel eens te ervaren en er daarna over te schrijven. Sandro wil naast de Amerikanen, Duitsers, Oostenrijkers, Zwitsers en Engelsen graag meer Nederlandse wielerliefhebbers als gast verwelkomen. Na het eerste ongeloof van zo’n mooi aanbod vroeg Reinhout of ik mee wilde om het verhaal op te schrijven.  En zo staan we hier met z’n tweeën, klaar voor het Italiaanse avontuur.

Sandro komt aan lopen. Om zijn grote glimlach, sprekende gezicht en wapperende armen kunnen we niet heen. We schudden handen.

‘So guys, did you have a good trip?’

Voordat we kunnen antwoorden begint Sandro al te vertellen dat hij zo blij is dat we er zijn. Hij vindt het een eer om ons dit unieke familiebedrijf te laten ervaren de komende 4 dagen. Zelf zien we dit natuurlijk ook wel zitten. Fietsen, Italiaanse landschappen, espresso, 27 graden en vriendelijke mensen. Wie wil dat nou niet. Sandro vertelt dat we eerst even kunnen inchecken, ons opfrissen en dat we dan van een espresso genieten en samen dineren.

Voordat we achter onze koffers aan lopen naar de kamer leggen we wel even uit dat we geen journalisten zijn, maar een online marketeer en een verhalenmaker. Dit misverstand is gelukkig snel uit de lucht. Een uur later zitten we op het terras aan de schaduwzijde van het hotel. De warme bries maakt het meer dan aangenaam. Op tafel staan 2 espresso’s op ons te wachten. Sandro komt aanlopen. Binnen no time praten we honderd uit met elkaar over fietsen, Italië, Nederlandse wielrenners en het doel van deze reis. Sandro zegt dat Roberto er ook zo aankomt en dat we hem ‘certainly’ moeten ontmoeten. Roberto is namelijk eigenaar van het hotel wat een echt familiebedrijf is.

Roberto

Ondertussen genieten we van de espresso en schudden we handen met de verschillende gidsen die aan komen lopen. Deze gidsen zijn fanatieke wielrenners die de omgeving hier op hun duimpje kennen. Zij begeleiden elke dag de groepen wielrenners die gekozen hebben voor een arrangement van dit hotel. Hun rit van vandaag zit erop en de gidsen rusten uit op het terras. Ook zij hebben al gehoord van de ‘dutch guys’ en verwelkomen ons hartelijk met grote glimlachen op hun gezicht.

Er komt een kleine man het terras oplopen. Zijn grote bril, golvende grijze haar en sprekend gezicht vallen op. Dit moet Roberto zijn. Geen twijfel mogelijk. De man loopt op ons af, knikt naar Sandro en geeft ons een ferme hand.

‘I’m Roberto and i welcome you to our hotel.’ Hij spreekt wat in het Italiaans met Sandro en vertelt ons dat hij nu nog druk is, maar na het diner van vanavond graag verder met ons kennis maakt.

Bianchi

Terwijl Roberto wegloopt vraagt Sandro ons om mee te gaan. De komende drie dagen zullen we tochten maken en dan hebben we natuurlijk een fiets nodig. Het hotel heeft een overeenkomst met Bianchi. Ze hebben de beschikking over verschillende modellen waar de gasten gebruik van kunnen maken. Als we het terras af lopen zien we twee fietsen staan. Eén in de kenmerkende Celeste kleur waar Bianchi bekend om is en de andere in de kleurstelling waar de succesvolle Lotto Jumbo wielerploeg ook op fietst.

Als we dichterbij de fietsen komen zien we dat onze namen al op de fietsen zijn gezet. De fietsen zijn al zo goed als mogelijk op maat gezet, maar er moeten nog wat aanpassingen worden gedaan. Het passen en meten begint. Sandro merkt direct dat Nederlanders kieskeurig zijn wat betreft de juiste maat, de afstelling en een goed zadel.

De mecanicien van het hotel wordt erbij gehaald. De zadels worden anders gezet, de zadelpen gaat omhoog bij mijn fiets en de trappers die we zelf hebben meegenomen worden gemonteerd. Na drie dagen fietsen moeten we erkennen dat het gewoon goede fietsen zijn. We hebben geen last van onze rug gekregen, bergop konden we goed kracht zetten en in de afdaling heeft de fiets een goede wegligging. Alleen nemen we de volgende keer ons eigen zadel mee.

Italiaanse keuken

Onze fietsen worden weg gehangen. Die hebben we morgen pas nodig. Sandro beweert dat het eten in het hotel ‘awesome’ is. Dat willen we graag testen. We lopen met z’n drieën naar het restaurant. Een vriendelijke jongeman heet ons welkom en begeleidt ons naar onze tafel. Deze tafel is de komende 4 dagen voor ons. De jongeman, (later wordt ons duidelijk dat hij de schoonzoon van Roberto is), legt ons uit dat er een buffet is en dat we daarnaast kunnen kiezen uit een drie gangen menu. Hij vraagt wat we willen drinken, geeft ons de menu kaart en laat ons rustig bedenken wat we willen eten. Ik kijk over mijn schouder. Het buffet ziet er in ieder geval goed uit.

Niet veel later lopen we met een bord langs het buffet. Onze ogen schieten alle kanten op. De keuze uit salades, groentegerechten, vis en anti pasti is overweldigend. Met een bord vol lekkernijen lopen we terug. Er valt een stilte boven de tafel en we genieten. Sandro vraagt of hij iets teveel heeft gezegd en kijkt ons glimlachend aan. Dit is een secundaire arbeidsvoorwaarde waar Sandro meer dan graag gebruik van maakt zegt hij. Hij mag als werknemer gebruik maken van de drie maaltijden (ontbijt, lunch en diner) die de gasten ook krijgen. We moeten toegeven; hij heeft niks teveel gezegd. Na het dessert kijken we elkaar voldaan aan. Deze Italiaanse keuken gaat ons wel bevallen de komende dagen!

Familiebedrijf

Roberto komt onze dessertborden afruimen en schuift een paar tellen later aan. Hij vraagt naar onze eerste bevindingen van zijn hotel. In ons beste Engels maken we hem duidelijk dat het overweldigend is tot nu toe en we erg benieuwd zijn naar morgen. Dan stappen we voor de eerste keer op de fiets en gaan het Italiaanse landschap in deze omgeving verkennen. We vragen Roberto wat de geschiedenis is van dit hotel. Het hotel heeft hij overgenomen van zijn vader en samen met zijn vrouw, dochter en schoonzoon runt hij het hotel. 10 jaar geleden is hij zich gaan richten op wielerliefhebbers. De omgeving, het eten en de passie voor wielrennen in Italië lenen zich volgens hem hiervoor. Bewust bieden ze -all inn- arrangementen, waarbij de ervaren gidsen wielrenners en recreatieve fietsers meenemen door deze prachtige omgeving. De vraag van de gast is echter leidend.

Wil je een trainingskamp? Dat kan. Er is zelfs de mogelijkheid om een week lang te trainen met een prof. Wil je recreatief fietsen? Ook dat kan. Een ervaren wielrenner neemt je elke dag mee langs de mooiste plekken, onderweg wordt genoten van een goede espresso in een oude stad en er kan zelfs geluncht worden op een korte cruise langs de kust.

We vragen wat het geheim van Roberto en zijn familie is. Hij vertelt zonder arrogantie dat hij een welkom en familiair gevoel het allerbelangrijkste vindt. Hij doet er alles aan om dat over te brengen op zijn gasten en kiest zijn medewerkers ook op deze kwaliteit uit. Er zijn veel hotels die fietsvakanties aanbieden, maar hij onderscheidt zich door de persoonlijke aandacht die hij en zijn familie je bieden.

We moeten  moet toegeven dat het familiaire gevoel ook tot ons doorgedrongen is. Medewerkers zijn op de hoogte van onze komst, dringen zich niet op, maar zijn wel scherp op onze wensen en kleine dingen als de mogelijkheid om onze fietskleding te laten wassen passen in dit gevoel. Met onze hoofden vol indrukken vallen wij een uur later in een diepe slaap.

Gidsen

Dag twee van onze reis is begonnen. We pakken een croissant en yoghurt van het buffet en lopen naar de ontbijt tafel. Reinhout heeft onze espresso’s besteld. Gespannen beginnen we aan het zwarte goud. Wat gaat vandaag ons brengen? Welke route nemen we? Welke klimmetjes gaan we op? Hoe hard kunnen Sandro en Giuseppe fietsen?

Sandro en Giuseppe zijn onze gidsen vandaag. We hebben de luxe onze eigen gidsen te hebben. De fietsgroep met wie we morgen meegaan hebben een rustdag. De glimlach van Giuseppe zijn goede Engels en passie voor fietsen zorgen ervoor dat we, naast Sandro, gelijk nog een nieuwe fietsvriend hebben. We zagen het gelijk; Giuseppe is zo’n Italiaanse springveer. 60 kilo, geen grammetje vet en spieren als staalkabels. We hoeven ons mij geen illusies te maken…..

Sandro en Giuseppe werken als gids voor het Alexander Bike Hotel in Gabicce Mare. Een klein plaatsje aan de kust in de regio de marken (Italië). Elke dag nemen zij fietsers mee door de prachtige omgeving en vertellen alles over de geschiedenis van het landschap en laten de mooiste kastelen zien. Vandaag nemen zij ons mee voor een rit van 90 km.

De espresso is op, de schoenen zitten goed en we hebben onze fietsen gepakt. We rijden Gabicce Mare uit en beginnen aan de eerste klim. Giuseppe fietst naast ons  en vertelt over de vele kastelen. Zijn goede Engels valt ons op. Dit komt ook doordat hij woordvoerder is geweest van een aantal pro continentale ploegen.

Doordat we precies op de grens tussen de marken en regio Emilia romagna fietsen zijn hier veel kastelen. Er werd namelijk vroeger veel gevochten en het land moest worden verdedigd. Nu is er rust en heeft de geschiedenis prachtige kastelen nagelaten.

We luisteren luister naar Giuseppe, maar praten  niet veel terug. Sandro rijdt een meter of 20 voor ons We  knijpen elkaar in onze armen. Het is echt zo! We mogen samen werken op deze Italiaanse ‘werkplek’ aan het organisatieverhaal van het Alexander Bike Hotel!

Scherp

Sandro en Giuseppe zijn ontspannen, maar wel scherp. Ze laten ons de mooie plekken zien, waarschuwen ons voor gaten in de weg en aankomende auto’s. Twee uur later rijden we de prachtige plaats Urbino binnen. Sandro heeft ons verteld dat we over een strook echte ‘Roubaix keien’ komen. We  zijn net jonge honden en gaan er vandoor. Dit is natuurlijk onze specialiteit. We slingeren tussen de auto’s door. Dan roept Sandro ons tot de orde. ‘Stay behind me! I don’t want you back in small pieces’. We beseffen dat hij gelijk heeft en laten ons zakken.

Na een espresso in Urbino volgen prachtige beklimmingen terug naar Gabicce Mare. Het gemak waarmee Giuseppe omhoog gaat doet pijn aan onze ogen. Giuseppe praat nu niet veel, maar komt regelmatig even vragen of alles goed gaat. Op de vlakke stukken kunnen wij, Sandro en Giuseppe uit de wind houden. Doen we  in ieder geval iets terug.

Terug bij het hotel willen  weSandro en Giuseppe bedanken. Zij zijn ons voor. Ze bedanken ons voor de rit en het uit de wind houden op de vlakke stukken. Als we 10 minuten later een blikje cola leeg drinken, stellen we elkaar de vraag; wat maakt het Alexander Bike Hotel speciaal?

Het eten is top, de voorzieningen prima en het weer geweldig. Maar Sandro en Giuseppe maken het bijzonder!

Strandlunch

Als we hebben gedoucht neemt Sandro ons mee naar het strand. Vandaag lunchen we daar. De kok van het hotel heeft zijn spullen meegenomen naar het strand. Als we naar zee toe lopen komt een heerlijke geur ons tegemoet. Vers vis op de barbecue? Twee minuten later zitten we aan tafel bij andere gasten van het hotel en genieten van de zon, het briesje en de muziek die ‘Elvis’ voor ons speelt.

‘Elvis’ is de barman van het hotel en hij kan ook goed zingen en gitaar spelen. Liedjes van Elvis Presley zijn de specialiteit van Ernest, zoals hij echt heet. Ook nu galmen de klassiekers van de ‘king of rock and roll’ over het strand.

De lunch is eenvoudig, maar heerlijk. Vis, salade, vers brood en een glas witte wijn. We gunnen iedere wielrenner deze lunch op het strand na een flinke training in de ochtend.

Amerikanen

Sandro heeft ons net verteld dat we morgen met een groep Amerikanen meefietsen die hij als gids gaat begeleiden. Als hij op zijn racefiets stapt om naar huis te gaan, lopen wij naar het restaurant voor het diner. We wisten al dat er een Amerikaanse wielervereniging twee weken in dit hotel te gast is. Zij rijden onder leiding van de gidsen in verschillende groepen, samengesteld op basis van de gemiddelde snelheid, iedere dag door het prachtige landschap in de omgeving. Hun enthousiasme is merkbaar door het hele hotel.

Als we ons voorgerecht op hebben staat er ineens een kleine man aan onze tafel.

‘Are you riding with us tomorrow?’

Hij stelt zich voor als Doug en hij begint verder te vragen, zonder op ons antwoord te wachten. Hem is verteld dat er morgen ‘two dutch guys’ meerijden. Hij heeft het idee dat wij dit zijn. We bevestigen zijn vermoeden en raken in gesprek over wielrennen, Schiphol en San Marino. San Marino is de kleinste republiek op aarde, heeft de oudste nog werkende grondwet en is het meest welvarende land ter wereld. Morgen fietsen we daar naar toe.

Ons hoofdgerecht wordt gebracht. Doug wenst ons nog een smakelijke voortzetting en zegt dat hij er naar uitkijkt om morgen met ons te fietsen. We bedanken hem en kijken naar onze borden. Een heerlijk visgerecht ligt op ons te wachten. Na het diner vallen we wederom moe en voldaan in slaap. Morgen moeten we op tijd op staan voor onze ontmoeting met de andere Amerikaanse wielrenners en de rit naar San Marino.

 San Marino

Zoals gezegd is San Marino de kleinste republiek ter wereld met 32.000 inwoners. Sandro vertelt ons aan het ontbijt dat we gaan genieten van een prachtig uitzicht in de hoofdstad, ook San Marino geheten. Rond 8.00 lopen we naar onze fietsen en maken alles klaar voor de tocht van vandaag. Bidons worden gevuld, bananen worden uitgereikt door Roberto, banden worden opgepompt en de Amerikanen vragen nog van alles aan Sandro. Welke afstand gaan we afleggen? Hoeveel hoogtemeters zitten erin en hoeveel kilometer is het tot de eerste koffiestop in San Marino?

Amerikanen zijn gek op cijfers en willen alles weten. Ook van ons. Hoe hard we fietsen, hoeveel we fietsen, waar we fietsen en welke fietsmerken we in Nederland zelf op rijden. Opvallend voor ons is dat bijna alle Amerikanen waar we straks mee op pad gaan een spiegel op hun helm hebben. Zoals wij een achteruitkijkspiegel alleen op onze auto hebben. Onze eerste reactie is eerlijk gezegd wat lacherig. We zien onszelf hier niet mee fietsen. Gezien de ongelukken die nog steeds overal op plaatsvinden en de kwetsbaarheid als wielrenner in het verkeer is het eigenlijk niet gek.

Het is half negen en daar gaan we. Twaalf Amerikanen, Sandro en wij. Onder leiding van Sandro rijden we Gabicce Mare uit. Inmiddels kennen we de armgebaren die hij maakt als er een rotonde aankomt, we rechtdoor gaan of links afslaan. Onze groep zet zich snel in gang en al gauw fietsen we met een stevig tempo richting San Marino. Deze groep heet niet voor niets ‘espresso.’ Er wordt een pittig gemiddelde gereden. Het mooie van wielrenners onder elkaar is dat er weinig woorden nodig zijn om elkaar te begrijpen. Al snel fietsen wij volop mee in de groep en doen ons werk aan kop van dit kleine peloton. Iedereen neemt over en doet zijn werk.

Door het prachtige landschap en mooie beklimmingen komt San Marino steeds dichter bij. Toch apart dat we straks in een ander land zijn. Als we de hoofdstad van deze republiek binnen rijden valt het oude centrum direct op. We moeten flink klimmen en het laatste stuk naar het prachtige uitzicht lopen we. Er zijn veel toeristen en fietsen wordt te gevaarlijk. Als we onze fietsen parkeren bij het restaurant en op het terras plaatsnemen zijn we even stil. Wat een prachtig uitzicht. Het weer is helder, zodat we tot aan Rimini een fantastisch beeld van het landschap krijgen.

Espresso

Sandro vertelt dat we op … hoogte zitten en dat dit één van zijn favoriete plekken is om wielrenners uit de hele wereld mee naar toe te nemen. Na onze blik in het dal hoeft hij ons niet meer te overtuigen. De ober komt naar onze groep toe en al snel wordt de bestelling opgenomen. Vijftien cola’s en 15 espresso’s worden besteld. We zijn niet met dertig, maar iedereen doet een dubbele bestelling. Het is duidelijk; er moet wat cafeïne worden bijgevuld. Ook hier in San Marino ben je, net als in de rest van Italië, aan het goede adres. Ook bij dit restaurant is de espresso uitmuntend. Alleen hiervoor zou je al emigreren.

We genieten van de gesprekken van onze Amerikaanse vrienden. Uiteraard worden de gegevens uit de fietscomputers weer met elkaar gedeeld en vertellen ze honderduit over hun hoogtemeters, gemiddelde snelheden en hoeveel kilometer we nog moeten volgens hen. Ook vragen zij hoe wij de dag ervaren tot nu toe en of we blij zijn met hun samen te fietsen. Hun interesse in de ander is voor ons opvallend en ook hier komt dat familiaire gevoel weer terug.

Terug in het hotel staat onze Garmin op bijna honderd kilometer. Een pittige tocht. Meer dan voldaan lopen we naar onze kamer en frissen ons op. We lunchen samen met onze Amerikaanse vrienden en een half uur later nemen we plaats op een ligbed aan de rand van het zwembad. Het is warm, maar in de schaduw is het een goede plek om te herstellen van de rit.

Nationaliteiten

Inmiddels is het avond geworden en verzamelen alle wielrenners die vandaag gefietst hebben zich in de bar van het hotel. Met een biertje, wijntje of cola smelten vele nationaliteiten samen. De voertaal is Engels, maar Duitse, Amerikaanse, Italiaanse, Oostenrijkse en Nederlandse wielrenners delen hun verhalen van deze dag.

Aan al deze verschillende nationaliteiten wordt er nog een toegevoegd deze avond. We ontmoeten namelijk Sandrine uit Zwitserland. Zij is net gearriveerd en is hartelijk welkom geheten door Roberto. Hij introduceert haar bij ons en al snel delen wij ons ervaringen van de afgelopen drie dagen met haar. Zij heeft een – all-inn – arrangement van een week geboekt. Ze gaat vaker alleen op fietsvakantie en merkt dat ze zich hier, in het Alexander hotel, opvallend snel thuis voelt. Zij zal morgen ook met de ‘espresso’ groep. Onze laatste rit en haar eerste tocht in de omgeving van Gabicce Mare.

Fabrizzio

Tijdens het diner gisterenavond vertelde Sandro dat onze laatste rit Fabrizzio onze gids is. Van hem heeft Sandro het vak geleerd en ondanks zijn leeftijd van 58 is Fabrizzio nog een van de betere wielrenners in het peloton van gidsen. We zijn benieuwd.

Als we weer om half negen Gabicce Mare uitfietsen herkennen we de ervaring van Fabrizzio snel. Op een vlotte manier vertelt hij ons waar de rit naar toe gaat, welke mooie beklimmingen we op gaan , waar we op moeten letten voor het wegdek in de afdalingen en drukt hij ons op het hart goed en regelmatig te drinken. Tijdens de rit houdt hij dan ook om het kwartier zijn bidon omhoog als herinnering aan zijn advies.

Dirigent

De tocht van vandaag brengt ons door de omgeving van Gabicce Monte Dit bekend vanwege zijn mooie kastelen en de beklimmingen doen ons denken aan de Ardennen. Pittige klimmetjes, maar niet al te lang. Elke beklimming eindigt in een prachtig klein dorpje die zo op een ansichtkaart kunnen.

Ook nu rijden we een snel en verbazen we ons over de klimcapaciteiten van de Amerikanen. Er valt echter vandaag een iemand echt op. Sandrine. Op de beklimmingen is vaak als eerste boven en ook in de afdalingen laat ze velen van ons achter zich. Tijdens de eerste koffiepauze ontvangt zij dan ook veel complimenten en bewonderende blikken van iedereen in de groep.

Na weer een heerlijke espresso in het plaatsje Fano vertelt Fabrizzio ons dat we nu langs de Adriatische kust naar het eindpunt van vandaag zullen fietsen; Gabicce Monte. Daar gaan we genieten van een heerlijke lunch in het restaurant…

We krijgen deze lunch niet cadeau. De weg er naar toe is vol beklimmingen en geen meter is vlak. Moe, maar meer dan voldaan strijken uiteindelijk neer op het terras van Pizzaria Bel Sit daar wacht Roberto ons op. Hij kent de eigenaar van het restaurant goed en als een echte dirigent zorgt hij ervoor dat iedereen snel kan genieten van een heerlijk pizza en een verkoelend glas bier of cola. Het zal ook aan de omgeving liggen, maar zelfs de eenvoudige pizza’s smaken verrukkelijk.

Nachtwaker

Terug in het hotel worden onze fietsen opgeborgen en bedanken we iedereen voor de fantastische rit van vandaag. Uitgeput landen we op onze bedden en pakken wat rust. We beseffen dat we nog 1 verrukkelijke maatlijd voor de boeg hebben en dan morgen vroeg op pad moeten naar Milaan. Ons vliegtuig vertrekt om half een ’s middags.

’s Avonds nemen we tijdens het diner uitgebreid afscheid van iedereen en maken afspraken om contact met elkaar te houden de komende weken. Onder de indruk van alle ervaringen de afgelopen vallen we in slaap. De wekker zal rond 5.00 afgaan en ons uit de droom van Gabicce Mare wekken.

Het is nog donker en stil in het hotel als we naar beneden lopen. De nachtwaker loopt ons tegemoet. Elke nacht is waakt hij over de gasten. Met een grote glimlach komt hij naar ons toe en neemt onze koffers aan.

‘Do you want a espresso before you leave?’

Vijf minuten later zitten we in de bar van het hotel aan het zwarte goud uit Italië en vertelt… over het hotel, zijn vriendschap met Roberto en zijn passie voor wielrennen. Hij draagt onze koffers naar de huurauto en zwaait ons uit. Met koffers vol herinneringen, nieuwe vriendschappen en prachtige verhalen landen we rond vijf uur moe maar voldaan op Schiphol.

Voor een impressie bekijk de video